ମନେ ମନେ ହସି ଭାବି ବୋଲେ ଅନ୍ଧକାର,

ବିଚିତ୍ର ଅଟଇ ସିନା ଲୋକବ୍ୟବହାର ।

ଦେଖ ମୋତେ କରିଥାନ୍ତି ଦୁଃଖର ଉପମ,

କରନ୍ତି ଅଜ୍ଞାନ-ବିଷ ବିପଦରେ ସମ ।

 

ଆଲୋକରେ ଭ୍ରମି ଭ୍ରମି ପ୍ରାଣୀ ହୁଏ ଶ୍ରାନ୍ତ,

ବଳେ ତାକୁ କୋଳେ ଧରି କରଇ ମୁଁ ଶାନ୍ତ ।

ଅଜ୍ଞାନର ସମତାରେ ନାହିଁ ମୋର କ୍ଷୋଭ,

ଅଜ୍ଞାନର ସନ୍ତୋଷରେ ବରଞ୍ଚ ମୋ ଲୋଭ ।

 

କେଉଁ ଶ୍ରେୟ ଅଛି ଭବେ ଜ୍ଞାନୀ ନାମ ବହି,

କେତେ ଜ୍ଞାନବାନ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି ଦହି ।

ସନ୍ନିପାତେ ହୋଇଥାଏ ବିଷ ପ୍ରୟୋଜନ,

ସୁଖୀ ମୁହିଁ ହୋଇ ତାର ଉପମାଭାଜନ ।

 

ବିପଥଗାମୀକି କରେ ବିପଦବାରଣ,

ଇଚ୍ଛୁକ ମୁଁ ସଦା ତାର ମିତ୍ରତା କାରଣ ।

କେହି ମୋତେ ବୋଲିଥାନ୍ତି ଚୋରର ସହାୟ

ମାନବର କି ଅଦ୍ଭୁତ ବିବେଚନା ହାୟ!

ଆଲୋକରେ ଦେଖେ ଚୋର ଧନିକର ଧନ,

ଆଲୋକରେ ତଡ଼ି ମୋତେ କରେ ତା’ ହରଣ ।

 

କେହି ଅବା ବୋଲେ ମୋତେ ଲମ୍ପଟର ବନ୍ଧୁ

ମୋ ଯୋଗେ କୁପଥେ ପରା ଯାଏ କୁଳବଧୂ ।

କୁଳବଧୂ ମୁଖ କିଏ କରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ,

କିଏ ବା କରାଏ ତାର ଚିତ୍ତ ଆକର୍ଷଣ ।

 

ନ ଧରନ୍ତି କେହି କେବେ ତେଜସ୍ୱୀର ଦୋଷ,

ସ୍ୱଭାବେ ଶୀତଳ ମୁହିଁ, ସ୍ୱଭାବେ ମୋ ତୋଷ ।

ଗୁଣ ଘେନିବାକୁ ଲୋକେ ନ ଥିଲେହେଁ ଅନ୍ୟ,

ମୋ ଗୁଣ ବିଚାରି ନିଜେ ବୋଲେ ମୁହିଁ ଧନ୍ୟ ।